Sinds ik in september vorig jaar mijn ticket voor het WK Ironman in Hawaii heb veroverd, behoor ik niet alleen officieel tot de wereldtop in de triatlonsport, maar kreeg ik ook de mogelijkheid om deel uit te maken van het zogenaamde ITC Topteam. Een sympathieke mix van getalenteerde jongeren, gevestigde waarden op de verschillende afstanden, toppers met profambities en eentje die van niemand bang is. Op het eerste zicht een elite groepje waar ik niet direct in thuis hoor, maar reglement is reglement. Elk lid van de Izegemse Triatlon Club die zich kwalificeert voor Hawaii wordt automatisch uitgenodigd om deel uit te maken van dit illuster gezelschap. Ik twijfel dan ook geen moment als mij per mail het contract voor het specifiek ondersteuningsprogramma wordt aangeboden. Ik lees het diagonaal door en laat mij verblinden door de return van de club die mijn stoutste verwachtingen overtreft. Als nieuwe vedette blijk ik recht te hebben op een uitgebreid kledijpakket (inclusief Zone3 wetsuit en Bontrager Ballista aero helm), een Trek Speed Concept 7.5 tijdritfiets (full option), professionele begeleiding vanuit Pulso-Preventielab (Bart Becquart himself), een eigen baan in het zwembad tijdens clubtrainingen, gratis vliegtickets richting Hawaii voor heel het gezin (business class), 14 daags verblijf ter plaatse (5 sterren) en nog zoveel meer. Dit kan ik niet laten liggen en met de nodige fierheid onderteken ik dan ook plechtig de toegestuurde documenten. In plaats van het exemplaar voor de club aangetekend terug te sturen, wacht ik strategisch af tot ik onze charismatische voorzitter begin december persoonlijk zal ontmoeten in café De Kluisberg te Lendelede (the place to be). Hij zal vast heel trots zijn dat een atleet van z’n eigen gemeente toetreedt tot het topteam en wie weet barst er een spontaan volksfeest los. Helaas is er die avond enkel een serene vergadering over de Baekelandt-corrida en zo moet ik wachten tot de afterparty van de alom geprezen eerste editie van dit loopevenement om mijn toetreding tot de elitetroepen van de club in stijl te vieren. In elk geval is er van nu af geen weg terug (the point of no return).

Wat mij in de euforie van dit alles is ontgaan, is dat je als speerpunt van de grootste triatlonclub van België niet alleen een aantal privileges hebt. Naast klinkende sportieve prestaties wordt zowaar verwacht dat je een blog bijhoudt. 46 jaar oud, 4 kinderen, 1 vrouw, fulltime praktijk osteopathie, postgraduaat kPNI, midlifecrisis, bestuurslid Comité Lendlee Koerse, bestuurslid Oude Zakken-comité en secretaris voor het leven van de Lendeleedse Mannenclub. Het doet er blijkbaar allemaal niet toe. In paragraaf 12 staat onder “tegemoetkomingen van de atle(e)et(e) naar club” dat het bijhouden van een internetdagboek deel uitmaakt van de wederzijdse overeenkomst. Soit, er bestaat doffere ellende dan dat, we zullen er ons wel doorslaan.

En zo zit ik hier nu op maandagavond 6 maart 2017 n.C. – onder lichte dwang – achter mijn pc om te melden dat ik vandaag mijn eerste officiële training richting Hawaii heb afgewerkt (11.0 km LSD loop), dat alles onder controle is en dat ik nog helemaal op schema zit.

De laatste jaren stond mijn bioritme telkens geprogrammeerd op een volledige triatlon in juli, waardoor ik steevast in november de trainingen hervatte. Met Hawaii valt mijn hoofddoel nu helemaal op het einde van het seizoen (14 oktober) waardoor ik me deze keer een welgekomen lange winterslaap kon permitteren. Ik nam me dan ook voor om tot begin maart de gezelligheid van een lange winteravond te verkiezen boven het hard labeur van het ochtendzwemmen, de gezapige zaterdagnamiddag ritjes met de Wintervrienden (en bijhorende stop in De Kroone) boven de solo duurtrainingen met de tijdritfiets en de ingeving van het moment (in combinatie met Buienradar.be) boven de strakke discipline van de loopschema’s.

Met de skireis van vorige week is er een eind gekomen aan die lange rustperiode en zijn de batterijen weer helemaal opgeladen om er een topseizoen van te maken. Sportief nog één keer alles geven en dan definitief op pensioen. De weg naar Hawaii is nog lang, maar ik heb er in elk geval ongelofelijk veel zin in. Voorbereidingswedstrijden in Gullegem en Kortrijk (juni), een stijgende conditie en een goed gevoel op het BK kwart in Izegem (15 augustus), met ambitie begin september naar Challenge Almere-Amsterdam (half distance) en dan helemaal top in Hawaii. Aloha!!

12 Comment on “Een man van 46

  1. Wij wensen je héél veel succes!!!
    Freddy. Linda. Sofie en niels.

    1. Bedankt!

  2. alvast hoopvol debuut. Besef vanaf nu: de massa houdt je in de gaten…
    wij duimen hoopvol mee: ALOHA!

    1. Bedankt!

  3. We duimen, de fieuwkes

    1. Bedankt Fieuwkes!

  4. Veel succes bij de voorbereiding(en) Frank !

    1. Bedankt Hein!

  5. Je mag best trots op zijn om dit ticket naar Hawai te bemachtigen . Is een werk van veel inzet en passie voor wat je doet. Succes.

    1. Bedankt Martin!

  6. Een dikke proficiat en heel veel succes!
    Anne-stephanie

    1. Bedankt Anne-Stephanie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *