De zon schijnt, de vogeltjes fluiten, de zomer is in ’t land! Door het warmere weer krijgen onze hormonen een stevige boost en ook het nieuwe triatlonseizoen is intussen volop aan de gang. Met het wegvallen van de kwarttriatlon van Gullegem wordt de Kallemoeietriatlon van Beernem (zondag 11 juni) mijn eerste voorbereidingswedstrijd richting Hawaii. Voor de rest geen nieuws van het sportieve front. Daarom ga ik jullie na “Ironman for dummies” (blog april), nog wat verder inwijden in de magische wereld van de triatlonsport. Deze keer meer uitleg over hoe de voorbereiding op een volledige triatlon er kan uitzien en wat een wedstrijd van meer dan 10 uur doet met het lijf van een gewone sterveling. Zowaar boeiende literatuur voor de geïnteresseerde sportliefhebber en/of vurige supporter.

“De start halen van een Ironman is veel moeilijker dan de finish”. Zo begin ik meestal mijn betoog, als iemand mij raad komt vragen bij de voorbereiding van zijn of haar eerste volledige triatlon. Eens de beslissing genomen om “ne volledigen” te doen zijn de meeste triatleten super gemotiveerd. De kans dat er dan tijdens een al te enthousiaste voorbereiding iets fout loopt (blessures) is veel groter, dan dat er tijdens de wedstrijd zelf nog onoverkomelijke problemen zijn. Er van uitgaan dat finishen met manieren het hoofddoel is (en de eindtijd slechts bijkomstig), lijkt het me geen goed idee om al té vroeg tijdens de voorbereiding te serieus bezig te zijn. Van een halfjaar geen druppel alcohol, nooit meer naar feestjes en andere rare ingevingen, wordt een mens niet bepaald vrolijk. Je zorgt alleen voor extra stress en onnodige druk, wat je uiteindelijke prestatie meestal niet ten goede komt

Mijn advies is om een achttal maanden op voorhand te starten met het opbouwen van een degelijke basisconditie en daarnaast gewoon verder te leven. In praktijk moet je die eerste maanden vooral “kilometers doen”. Dat kan perfect door twee keer per week te zwemmen, te fietsen en te lopen. Tot 3 maanden voor de wedstrijd bouw je de afstanden geleidelijk op, blijft de intensiteit vrij laag en hou je de weegschaal mooi in balans (familie – job – sport – sociaal leven). Daarna begint het serieuze werk en kunnen de evenwichten tijdelijk wat verstoord geraken. Snoeien in de sociale activiteiten is op dat moment de meest elegante oplossing… Maar ook je partner is tegen dan razend enthousiast over je afgetrainde lijf, waardoor je van die kant op enig krediet kan rekenen 😉 In de laatste 3 maanden ga je dan van 6 naar 7, 8 of 9 trainingen per week. Behoorlijk veel, maar als triatleet kan je gelukkig efficiënt met je tijd omgaan (geen vaste trainingsuren, weinig verplaatsingen, geen kantine- en andere verplichtingen). Zo kom je al rap aan 12 tot 15 uur sporten per week, naar tijdsbelasting het equivalent van voetballen op provinciaal niveau bij een gezellige club (3 trainingen en 1 wedstrijd met alles erop en eraan).

De reacties op je sportieve ambities zijn doorgaans positief. Maar altijd zijn er kritiekaster die – al dan niet voorzien van 10 kilo overgewicht, sigaret en Duvel in de hand – je zullen waarschuwen voor het gezondheidsrisico van extreme duursport. Niet dat ik er zelf grote twijfels over had, maar voor de fun heb ik de eerste keren eens bloed laten trekken kort vóór en 2 weken na de wedstrijd. Zichtbare veranderingen werden er niet vastgesteld. Maar een Ironman is wel geen gezondheidswandeling. De dag van de wedstrijd ga je serieus in het rood. Achteraf moet je dan ook voldoende tijd nemen om te recupereren van de inspanning en eventueel een kleine decompressieperiode inbouwen. Persoonlijk heb ik daar geen behoefte aan, maar toch ga ik de dagen na de wedstrijd altijd een beetje vreemd. ’t Is te zeggen, een marathon lopen na 180 km fietsen is een ware aanslag op je quadriceps, waardoor stappen de dagen nadien niet zo vlot meer lukt. Ook je immuunsysteem en je hormonenhuishouding hebben door het vele trainen en de lange wedstrijd een ferme duw gekregen. Maar als je het een beetje verstandig aanpakt en de weken na de wedstrijd voldoende rust, herstelt alles wonderwel en hou je er geen blijvende letsels aan over. Integendeel, de balans na maanden veel trainen, gezond leven en jezelf goed (laten) soigneren is zeker positief.  Aloha !!

2 Comment on “Vreemd gaan

  1. heb ik het goed begrepen?
    jezelf goed (laten) soigneren tot Hawaï en
    daarna eens zien of je nog vreemd kan gaan ??

    1. Goed begrepen 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *