De eerste 3 maanden voorbereiding voor Hawaii zitten erop. Volgens softwareprogramma TrainingPeaks ben ik nog 30% verwijderd van m’n topniveau vorig seizoen. Niet slecht voor de tijd van het jaar, als je weet dat mijn afspraak met de geschiedenis pas half oktober is. Om intussen al wat competitieritme op te doen en mij als notoir lid van het ITC-topteam al eens te tonen aan het grote publiek, had ik mij in een onbewaakt moment ingeschreven voor de kwarttriatlons van Beernem en Kortrijk. Met uitzondering van enkele deelnames op 15 augustus in Izegem – voor Vlaanderens mooiste maak ik graag een uitzondering – was het van 2010 geleden dat ik nog eens m’n kans waagde op ‘de kwart’. Een uitgelezen moment voor een blog over de meest populaire afstand in de triatlonsport. Om mijn maandelijkse frequentie vooral niet te overschrijden, maak ik er een dubbelverslag van. Twee voor de prijs van één.

Een kwarttriatlon spreekt bij het grote publiek misschien minder tot de verbeelding als een Ironman, maar het is binnen onze sport wel de Olympische afstand (1500 m zwemmen, 45 km fietsen en 10 km lopen). Als ik ooit eens naar de Spelen wil, is het in deze discipline dat ik moet schitteren. Vergis je niet, afstand zegt niets over het niveau. Recreanten en toppers vind je in elke tak van de triatlonsport. Grootste verschil is dat de elite op de korte afstand doorgaans nog volop jong en explosief is. Maar daar zal ik mij als oude diesel voor de gelegenheid eens niets van aantrekken.

In Beernem werd er gestart in verschillende waves. Zo heeft iedereen voldoende plaats bij het zwemmen en kan het niet-stayerreglement in het fietsen beter worden toegepast. In Kortrijk daarentegen was het een gezamenlijke start. Die laatste formule geniet mijn voorkeur omdat je dan op elk moment in wedstrijd zicht hebt op je positie ten opzicht van je rechtstreekse tegenstrevers. Bijkomend voordeel is dat je als recreant samen met de pro’s te water wordt gelaten. Vroeger ging ik mij als mindere zwemmer in die omstandigheden veiligheidshalve achteraan positioneren, maar deze keer leg ik mij zonder pardon op de tweede rij schuin achter zwemfenomeen Bart Colpaert. Aan zelfvertrouwen geen gebrek sinds mijn kwalificatie voor Hawaii. Tijdens beide wedstrijden merk ik dat het tempo al vrij goed zit, maar dat er nog veel trainingskilometers zullen nodig zijn om dat 3.8 km vol te houden.

In Beernem werd er gefietst op een vlakke omloop en haal ik een gemiddelde van 39.3 km/u en 250 watt (Normalized Power). Het fietsparcours in Kortrijk was een stuk selectiever en daar wou ik vooral m’n wattage van de week voordien verbeteren. Bij het binnenrijden van de wissel klokt mijn geleende Garmin Edge® 1000 af op 37.3 km/u en 252 watt. Statistisch gezien wellicht onvoldoende om van een significante verbetering te kunnen spreken, maar als er elke week 2 watt bijkomt, ziet het er nog zo slecht niet uit voor oktober.

Het lopen in Beernem lukt van geen kanten. Een eerste keer diep gaan, is altijd een beetje sterven. Gelukkig val ik in de tweede helft van het loopnummer niet echt stil, al komt dat vooral doordat ik in het eerste deel ook nooit echt op gang gekomen ben (4:37 per km). Het loopparcours in Kortrijk is met 3 ronden en telkens 2 bruggen in principe een stuk trager. Toch slaag ik er in meer snelheid te ontwikkelen (4:19 per km) en bereik zo zichtbaar tevreden de finish op de Grote Markt.

Wat hebben we geleerd? Ten eerste, dat ik nog lang niet in topvorm ben. Gelukkig, wat zou ik anders heel de zomer doen. Ondanks dat de verzamelde wereldtop – op pechvogel Kasper Lagae na (problemen met zijn ‘zaat’) – forfait gaf voor Kortrijk, moest ik me tevreden stellen met een anonieme 59e plaats. Hiermee is pijnlijk duidelijk geworden dat ik m’n ambities voor Tokyo 2020 beter definitief opberg. Ten tweede, dat Beernem en Kortrijk heel mooie wedstrijden zijn. Dikke proficiat aan beide organisaties! En ten derde, dat triatlon een fantastische sport is. Welke afstand je ook beoefent, het respect tussen de atleten onderling is bij momenten aandoenlijk. Toppers en recreanten feliciteren elkaar aan de aankomst en iedere deelnemer is een beetje een winnaar. De gemoedelijkheid en de toegankelijkheid van de triatlonsport werden in Kortrijk nog eens schitterend geïllustreerd door niemand minder dan ‘rocker op rust’ Rick de Leeuw, die als allerlaatste ‘Met Hart En Ziel’ over de meet bolde. Ook van mijnentwege een dikke proficiat Rick voor je sportieve prestatie! Bij deze nogmaals bewezen, respect van de topper voor de recreant 🙂 Aloha !!

3 Comment on “Tokyo 2020

  1. dank voor je klare en interessante info

  2. Hey Frank. Vooral er van genieten… dat is het belangrijkste. Hoed af…respect.

  3. Via dit artikeltje maak je een voor de leek abstracte sport plots heel duidelijk en innemend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *