15 augustus 2008. Op uitnodiging van minivoetbalvriend en triatlonvoorzitter Frank B. sta ik aan de start van mijn allereerste kwarttriatlon. M’n fietsbenen zijn op dat moment al redelijk getraind, maar met minder dan 20 zwem- en exact 5 loopkilometers op de teller ben ik niet echt professioneel voorbereid. Na 1500 meter schoolslag bereik ik de wissel, waar ik m’n zwembroek niets vermoedend inruil voor m’n koersbroek (er zat geen handleiding bij de uitnodiging). Gelukkig waren er geen referees in de buurt en bestonden er in die tijd nog geen GAS-boetes voor openbare zedenschennis. Uiteindelijk haal ik ruim binnen de voorziene tijdslimiet de finish en besluit mij het daarop volgend seizoen in te schrijven in de Izegemse Triatlonclub.

15 augustus 2017. Dag op dag 9 jaar later sta ik op precies dezelfde plaats langs de vaart in Izegem klaar voor mijn allerlaatste kwarttriatlon als voorbereiding op het WK Ironman in Hawaii. De stress van weleer is verdwenen, maar ook na 12 kwarts, 3 halve en 10 volledige triatlons bezorgt deze wedstrijd mij nog steeds een kick.

Traditioneel is ‘t terras op de hoek van de Grote Markt ons afspreekpunt en in de loop van de dag is het een komen en gaan van familie en vrienden. In de voormiddag volgen we de jeugdreeksen en daarna de triotriatlon. Alec neemt aan beide wedstrijden deel. Bij de jeugd B behaalt hij als eerstejaars een mooie 5e plaats en in de trio’s finisht hij 4e als slotloper van het jongst deelnemende team. Prestaties waar ik op die leeftijd niet eens kon van dromen, al was het maar omdat ik nog nooit van triatlon gehoord had. In de sfeer van het gebeuren gaat de focus wat verloren en m’n voedingsschema loopt helemaal in het honderd: geen deftig middagmaal, geen energy voor in de drinkbus en geen magnesium om de krampen straks tegen te gaan. Soit, we zijn hier om ons te amuseren en het zal er niet aan mankeren.

Om 15.30u is het dan zover: de start van het Belgisch Kampioenschap kwarttriatlon. Ondanks de tegenstroom heb ik een goed gevoel bij het zwemmen. Zoals verwacht verlies ik wel al behoorlijk wat tijd op m’n rechtstreekse concurrenten en in een stayerwedstrijd ben je er dan al aan voor de moeite. In het fietsen kom ik gelukkig in een mooi groepje terecht, waar we met een vijftal goed ronddraaien. Echt stilvallen doet het zo nooit en we rijden uiteindelijk een dikke 38 gemiddeld met een lange trein volgers in de wielen. Samen de wissel in en dan weg voor 10 km genieten van de ambiance langs het loopparcours. Sinds ik vorig jaar ambitieus geworden ben, mag ik van Ella wel niet meer lachen en wuiven naar het publiek. In plaats daarvan moet ik een beetje meer afzien. Wie ben ik om de bevelen van m’n dochter te negeren? Die hartslag dan maar de hoogte in, constant flirten met de pijngrens, verzuren tot achter de oren en een lichte bloedsmaak in de keel. Samen goed voor 4:15 per km, maar het levert niet meteen foto’s op waarmee je een schoonheidsprijs zal winnen. Als je er op een kwarttriatlon het maximum wil/moet uithalen zit er helaas niets anders op. Bij m’n laatste passage aan de Sint-Tillokerk dank ik nog even Maria dat er ook er dit jaar weer zoveel volk is komen opdagen. Als zij zo’n kleine 2000 jaar geleden niet met lichaam en ziel ten hemel was opgenomen, had er vandaag niemand congé en was het hier maar een triestige bedoening. Ere wie ere toekomt.

Doordat het BK een stayerwedstrijd is, zijn mijn eindtijd en klassement voor één keer totaal bijkomstig. De toptien plaatsen van collega topteamers Ine Couckhuyt, Charlotte Deldaele en plaatselijke vedette (en voorbeeld voor de jeugd) Kasper Lagae zijn wel het vermelden waard. Maar hét belangrijkste is dat 15 augustus ook dit jaar weer een absoluut hoogtepunt was voor de triatlonsport in België: mooi weer, een perfecte organisatie, 900 enthousiaste sporters, een massa toeschouwers en Hans Cleemput die een hele dag commentaar geeft. Hoe zalig kan een hoogdag zijn?

Met Lendlee Koerse en de bijhorende afterparty zijn de zomerfeestjes intussen definitief voorbij. Gezien dit mijn laatste joker was vóór Hawaii, hebben we er nog maar eens met volle overtuiging van genoten (“wie schrijft die blijft graag hangen op café”). Op 9 september sta ik aan de start van de halve triatlon van Almere. Een wedstrijd waar ik met meer dan gewone belangstelling naar uitkijk. Daarna nog een stevig trainingsblok van 4 weken en dan hopelijk helemaal klaar voor Hawaii. Aloha!!

One Comment on “15 augustus

  1. zalige Hoogdag! Wij zien je van langsom minder graag afzien, maar blijven onverminderd duimen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *