Kona, 14 oktober 2017. De pro’s zijn net vertrokken voor hun WK Ironman als ik een klein halfuur vóór de start van de agegroupers sta aan te schuiven aan het toilet in het fietspark. Juist op dat moment komt Jeroen Sap (Focus/WTV), die de start van Frederik Van Lierde van nabij heeft gevolgd, aan de andere kant van de omheining voorbij. Deze week ontsnapt geen enkele West-Vlaamse triatleet hier aan de aandacht van #onzemaninhawaii en prompt krijg ik een micro onder mijn neus geduwd. “Goed geslapen Frank? Geen last van de darmen? … “ Voor de derde keer in een paar dagen tijd sta ik oog in oog met de camera. Het blijft onwennig aanvoelen, maar hier in Hawaii neem ik het er graag bij. Dit is het wereldkampioenschap en zelfs als onbekende recreant voel ik me na een week middenin het Ironmancirus al een beetje een ster. Na een vluchtig interview en een slappe boodschap begeef ik me richting start en duik gezwind het 27 graden warme zeewater in. Van nu af is er geen weg terug: vluchten kan niet meer en falen is geen optie! Ik leg mij aan de linkerkant van de baai op de derde rij. Terwijl de vissen en reuzenschildpadden onder ons door zwemmen, moeten we nog een paar minuten watertrappelen alvorens om 7:05 am een luid kanonschot weerklinkt. De wedstrijd waar ik zolang naar toe geleefd heb kan eindelijk beginnen.

Het 3.8 km lange zwemparcours is simpel van vorm. Gewoon rechtdoor tot aan een boot die als keerpunt dient en daarna langs de andere kant terug richting kust. Door de grote massa en het vrij gelijk niveau van de deelnemers, hoef ik maar te volgen en niet constant op zoek te gaan naar de boeien die een lijn vormen tussen de start en de boot. De eerste 500 meter is het vechten voor mijn plaatsje in de Stille Oceaan (op zich nochtans voldoende groot), maar daarna kan ik goed door zwemmen en bereik zo zonder onnodig energieverlies terug het vaste land. De wedstrijdklok geeft 1:10:04 aan, voor mij een supertijd (zonder wetsuit) en een mentale opsteker voor wat nog komen gaat.

In de wisselzone ruil ik mijn ‘Zone3 Swimskin-Kona edition’ in voor een, door kledingsponsor Verge voor mij speciaal ontworpen, witte ‘EFC-ITC Tri Top’. Met m’n koersschoenen in de hand loop ik naar mijn ‘Trek Speedconcept 7.5’, die zich gewillig aanbiedt voor een 180 kilometer lange tijdrit door het dorre lavalandschap van het noordwestelijke deel van de ‘The Big Island’. Het fietsparcours start met een kleine lus in zuidelijk richting, daarna een nieuwe doortocht in Kona waar we de korte steile klim van ‘Palani Road’ naar boven moeten, om vervolgens de ‘Queen K Highway’ links op te draaien richting Hawi voor een grote lus van 170 km (heen en terug langs dezelfde lange rechte baan). Nog een laatste ‘shaka’ naar de fanclub en vanaf nu is het m’n wattagemeter die zal bepalen hoe diep ik mag en zal gaan.

De dertien man sterke ‘IronFrank Support Crew’ heeft zich voor de dag van de wedstrijd in twee opgesplitst. Groep 1 zal zoveel als mogelijk opduiken langs het parcours. Met 12 optredens verspreid over het fietsen en het lopen, slagen ze met brio in hun opzet en als atleet geeft het je elke keer weer een boost als je wordt toegejuicht door je eigen meegereisde supporters. Groep 2 zal me bij de doortochten in Kona zelf aanmoedigen en tussendoor de plaatselijke horeca steunen. De zon mag voor iedereen schijnen.

De drukte op het eerste deel van het fietsparcours zorgt er voor dat het niet-stayerreglement (12 meter afstand tussen 2 fietsers) onmogelijk naar de letter kan worden toegepast. Toch doen de meeste atleten hun best om de geest van het reglement zo goed als mogelijk te volgen en zelden zie ik dat er bewust al te dicht in het wiel wordt gereden. Rond kilometer 70 hoor ik van ver dat Nele, Frank, Loïc, Ella, Alec en Marie aan aan de kant van de weg staan opgesteld. Bij gebrek aan een ‘vind-ik-leuk-knop’ op m’n stuur wuif ik enthousiast in hun richting en geef m’n gemiddeld wattage door, zodat ook zij zicht krijgen op de intensiteit van m’n inspanning. Nog voor de klim naar Hawi wordt het deelnemersveld door toedoen van een stevige zijwind helemaal uit elkaar gereden. De eerste profatleten zijn intussen uit de tegenovergestelde richting al aan het terugkeren en ik merk dat Fre Van Lierde licht achterop geraakt is. Ik schreeuw hem nog wat moed in, die hij door de wind en de snelheid zeker niet kan horen. De aantrekkelijkheid zit hem in de poging. Eens het keerpunt in Hawi genomen, is het elk voor zich en van dan af wordt het voor mij één lange inhaalrace. Bergaf leg ik mijn ketting mooi naar rechts op de elf, maar de felle zijwind die nu van de andere kant beukt, maakt het rijden in de beugels niet bepaald gemakkelijk. In tegenstelling tot veel anderen trek ik het me niet echt aan en rij volle bak de rechte golvende weg naar beneden. En ik bezweer u beminde gelovigen, het ging vooruit, het ging verbazend goed vooruit.

De temperatuur in de zon is intussen een stuk boven de 30 graden uitgestegen en bij elke bevoorrading neem ik een extra fles water die ik op m’n schouders en door de gaten van m’n Bontrager Ballista aero helm leegspuit, kwestie van het hoofd koel te houden. Als ik terug langs de supporters passeer steek ik vol vertrouwen m’n duim in de lucht. Van dan af is het wel nog 50 kilometer wind op kop richting Kona. Toevallig één van mijn specialiteiten, maar wel nefast voor m’n gemiddelde dat diep in de wedstrijd nog net iets te mooi lijkt. Ik kan m’n vooropgestelde wattage uiteindelijk vrij goed aanhouden en bereik zo na 5:08:38 terug het fietspark met een gemiddelde van 35.2 per uur en een Normalized Power van 224 watt. Belangrijkste is dat ik nog geen cartouche teveel verschoten heb, waardoor alle opties voor het verder verloop van de strijd openblijven.

Tijdens het aandoen van m’n sokken, compressiekousen en loopschoenen laat ik m’n schouders nog snel inwrijven met zonnecrème door één van de charmante vrijwilligsters. Nog een korte sanitaire stop, pet op het hoofd en dan weg voor een dikke 42 km lopen in de brandende zon. Ik start bewust aan een tempo dat ik in deze tropische omstandigheden normaal nooit zal kunnen volhouden, maar elke kilometer die passeert, brengt me dichter bij m’n doel. Sneller dan verwacht moet ik echter terugschakelen onder de 12 per uur en na 5 km besef ik al dat dit geen gewone marathon zal worden. Hawaii doet z’n reputatie van ‘zwaarste eendagswedstrijd ter wereld’ alle eer aan en de drukkende warmte en de hoge luchtvochtigheid dwingen veel atleten tot wandelen in plaats van lopen. M’n innerlijke commentator is gelukkig in een vrolijke bui “Komaan Frank, laat de zon in je hart, geniet van het leven”, maar ook mijn eerste dip komt er nog voor ik het keerpunt aan ‘Kahaluu Beach’ bereik (km 8). Gelukkig herstel ik vrij snel en als ik de supporters opnieuw tegenkom, komt er zowaar terug wat vaart in, waardoor m’n duim opnieuw de hoogte in gaat.

Lang duurt de pret ook nu weer niet. Aan kilometer 15 passeert het parcours terug in Kona en weet ik helemaal zeker dat deze marathon een ware slijtageslag zal worden. Ook al lopend moeten we ‘Palani Road’ naar boven en zelfs de vele toeschouwers die langs de kant van de weg staan hebben moeite om overeind te blijven in de verzengende hitte. Ondanks de steun van een enthousiaste massa staan heel wat atleten geparkeerd en moeten ze te voet naar boven. Ik eet nog liever m’n loopschoenen op dan deze vernedering te ondergaan. Honderden keer ben ik op training de Beiaard, Steenbekebos en de helling aan de watertoren in Gullegem opgelopen om dit te overleven. Niet dat de elegantie er vanaf stroomt, maar onder luid gejuich van de eigen fans raak ik lopend boven op de zwaarste strook van het parcours. Lang leve het vrijwillige lijden!

Aan de lichten draaien we net als bij het fietsen ook nu de ‘Queen K Highway’ links op, deze keer voor een lus van 26 kilometer (ook hier heen en terug langs dezelfde baan) richting het alom gevreesde ‘Natural Energy Lab’. De lange golvende weg is net als de rest van het loop- en fietsparcours geen meter plat (in totaal 1772 hoogtemeters met de fiets en nog eens 307 al lopend). Qua gevoel en snelheid surf ik intussen weer op een positieve golf en kom terug in een ritme van 12 per uur. Zo gaat het goed, zo gaat het beter, al weer een kilometer. Ongeveer om de 10 tot 15 minuten kom je tijdens het lopen een bevoorradingspost tegen, waar er telkens een twintigtal vrijwilligers klaar staan met water, cola, energiedrank, gels, ijsblokken en sponzen doordrenkt met ijswater. Voldoende drinken en het lichaam koel houden is in deze tropische omstandigheden van cruciaal belang. Bij elke post neem ik de tijd om genoeg te drinken, gelleke naar binnen te spelen, ijskoud water over me te kappen, koude sponzen in m’n tri-top en m’n pet te steken, waarna ik in beide handen zoveel mogelijk ijsblokken meeneem alvorens m’n weg verder te zetten. Na een paar minuten is alle ijs alweer gesmolten, voel je je lichaamstemperatuur terug stijgen en hoop je dat de volgende bevoorrading niet te ver af is of dat Alec klaar staat met extra verfrissing. Bevorderlijk is het allemaal niet voor je loopritme en je eindtijd, zeker als daar halfweg nog een dringende sanitaire stop bijkomt. Als ik het slagveld rond me bekijk, troost ik me met de gedachte dat “tijdverlies” in de bevoorradingszones de beste garantie is om al lopend de finish te bereiken. Halverwege de marathon kruis ik de winnaar van de vorige 2 jaren Jan Frodeno die aan z’n laatste 5 kilometer begonnen is. Ook hij heeft door rugpijn een deel van de marathon te voet afgelegd en zal meer dan een uur na de nieuwe wereldkampioen Patrick Lange de finish bereiken. Zoals vooraf aangekondigd kan de man met de hamer in Hawaii op elk moment in wedstrijd bij iedereen genadeloos hard toeslaan… Een beetje osteopaat maakt dan zelfs op congé al snel de bedenking dat uitdroging onder meer tot spierkrampen in de lage rug (nieren) kan leiden, maar misschien doe ik beter geen uitspraken over de Duitse superatleet die tot nader order niet tot mijn patiëntenbestand behoort.

Bij het opdraaien van de weg naar ‘Energy Lab’ staat het mobiele deel van de supportersclub me terug op te wachten. Het keerpunt zelf ligt een stuk lager op zeeniveau en de warmte kruipt er uit de grond. Op de terugweg bergop vanuit ‘Energy Lab’ gaat bij veel atleten – o ironie – het licht helemaal uit. Ook ik voel voor het eerst dat de spierkrampen niet ver weg zijn, maar gelukkig krijg ik in de daarvoor afgebakende zone m’n eigen ‘pot Belge’ aangereikt, die ik ’s morgens in m’n ‘special foods bag’ heb afgegeven. De mix van magnesium, B-vitamines, taurine en ribose is niet meteen een culinair hoogstandje, maar je spieren krijgen wel terug extra energie om je verder door de miserie heen te helpen (op het einde van een succesvolle carrière mag je al eens een geheimpje prijsgeven 😉). Als er mij kort daarna een langbenige blondine voorbijsteekt, merk ik dat mijn tempo instinctief terug wat de hoogte ingaat. Niet dat haar verschijning lust opwekt, maar het bevestigt wel dat mijn cocktail werkt en dat ook mijn hormonen hittebestendig zijn.

De laatste 10 kilometer richting Kona besef ik dat ik onder de 10:30 zal duiken als ik niet meer stilval. Van een échte toptijd, die er bij de aanvang van de marathon nog inzat, heb ik intussen al lang afscheid genomen. In normale omstandigheden had ik door het goed doseren tijdens het fietsen (dikke duim voor mezelf) zeker nog een marathon van 3:30 in de benen. Maar hier in de oven van Hawaii – waar het golvend parcours, de tropische temperaturen en het vele stoppen bij de bevoorradingen een snelle looptijd zo goed als onmogelijk maken – moet ik tevreden zijn met 3:55:32. In de laatste 500 meter dring ik niet meer aan. Ik laat nog wat volk passeren om zeker de eigen supporters te kunnen groeten en volop te genieten van de aankomst op ‘Ali’i Drive’. Luca en Marie lopen nog een stukje mee, de anderen die wijselijk afkoeling hebben gezocht op een terras schreeuwen me luidkeels toe. Als ik na 10u 24 min en 54 sec de aankomstboog bereik, gooi ik voor de ogen van de aanwezige fotografen m’n armen in de lucht en geniet met volle teugen van dit uniek moment. Dit nemen ze me nooit meer af en als ik met deze foto niet scoor op Tinder is het omdat ik geen profiel heb.

Lang kan je helaas niet blijven nagenieten aan de finish zelf. Onmiddellijk word je opgevangen door 2 vrijwilligers die controleren of je nog wel helemaal bij je verstand bent en of je al dan niet medisch hulp nodig hebt. Ik kom blijkbaar nog vrij samenhangend over en mag zonder passage aan de ‘medical tent’ de voorziene trofeeën in ontvangst nemen (medaille, Hawaii krans, finisher T-shirt en pet). De eerste die ik tegenkom is Hans Cleemput die informeert naar mijn wedstrijd en me inlicht over de prestaties van de andere Belgen. Ik feliciteer nog een paar landgenoten die zich in de aankomstzone bevinden en daarna ga ik op zoek naar m’n fanclub om ze te bedanken voor de geweldige steun. Zonder Loïc, Nele, Frank, Ella, Karen, Hilde, Fre, Cobie, Mietje, Luca, Jan, Marie en Alec was deze ervaring nooit zo intens geweest. Jullie hebben niet alleen gezorgd voor de sfeer en ambiance hier in Hawaii, maar de gedachte dat jullie erbij gingen zijn heeft mij ook enorm gemotiveerd tijdens de lange voorbereiding. Eeuwige dank dat jullie de trip helemaal naar de andere kant van de wereld hebben meegemaakt om samen hét hoogtepunt uit m’n sportieve carrière te beleven!!!

Bedankt ook aan iedereen die de wedstrijd thuis van ver of dichtbij heeft gevolgd! Ook aan jullie heb ik gedacht tijdens de leuke en de moeilijke momenten. Dank aan alle Belgen/West-Vlamingen ter plaatse voor de ambiance de dagen rond de wedstrijd! Bedankt EFC-ITC en alle sponsors voor de ondersteuning, in het bijzonder ‘Vuylsteke Constructie’! Bedankt Bart B. (Pulso-Preventielab) voor de aangename en succesvolle samenwerking de laatste 2 jaar! Bedankt Frank B. voor je ondersteuning op weg naar en je dienende rol in Hawaii! Het was een waar genoegen om je als persoonlijke begeleider, mekanieker, chauffeur, cameraman en klankbord een hele week aan m’n zijde te hebben. Bedankt Loïc, Ella, Alec en Luca, mijn allergrootste fans! And last but not least, bedankt Karen, zonder jouw liefde en onvoorwaardelijke steun was dit alles niet mogelijk geweest!

Tot slot nog meegeven dat ik met een 633e plaats overall (2365 deelnemers) bijna 75% van het totale deelnemersveld en van m’n leeftijdsgenoten achter me laat. Ik denk dan ook dat ik mijn plaats op dit WK niet gestolen heb, maar ik besef even goed dat er veel atleten zijn van mijn niveau die nooit het geluk zullen hebben in Hawaii aan de start te mogen verschijnen. Niet alleen moet je zelf een ijzersterke prestatie leveren om je te kunnen kwalificeren, maar het hangt soms van kleine details en een beetje geluk af of je ultieme Ironman droom al dan niet in vervulling gaat.

Met m’n deelname in Hawaii zit het competitief gedeelte van mijn triatloncarrière erop. Niet dat m’n houdbaarheidsdatum op de lange afstand al overschreden is, maar voor mij is het genoeg geweest. Tien jaar lang ben ik gegroeid in deze fantastische sport. De laatste 2 jaar is het serieus uit de hand gelopen, waardoor ik dit niveau heb bereikt. Ik heb het ongelofelijk graag gedaan en deelnemen in Hawaii was voor mij het mooiste wat ik als triatleet op de lange afstand kon meemaken. Spectaculaire sportieve uitdagingen staan er voorlopig dan ook niet meer op m’n bucketlist. In de nabije toekomst zal ik me vooral concentreren op het frequenter bijwonen van de sportwedstrijden van mijn kinderen, het terug opnemen van enkele huishoudelijke taken en wie weet een cursus stijldansen. Verder bloggen lijkt dan ook weinig zinvol en bij deze wil ik jullie allen van harte bedanken voor de vele likes, de leuke reacties, de welgemeende steunbetuigingen en de blijken van sympathie. U was een fijn publiek. Mahalo!!

11 Comment on “Ironman Hawaii

  1. Knap Frank.
    Prachtig verslag.
    Tijd om je memoires neer te pennen.

    Michiel

    1. Bedankt Michiel! Goed idee, zal beginnen met het stuk over 15 jaar Midsport, veel interessanter dan 10 jaar triatlon 🙂

  2. Van harte proficiat, Frank!
    Jouw prestatie dwingt ook bij mij enorm veel respect af.
    Om dit voor te bereiden en tot een goed einde te brengen moet je vooreerst het geschikte talent en lijf (en wijf…) hebben, maar de nodige moed opbrengen en het afzien ondergaan zullen wellicht onmetelijk geweest zijn.
    Het ga je goed!

    1. Bedankt Pedro!

  3. Zalig verslag en foto’s na een knalprestatie : proficiat Frank !
    Bis, bis, bis …

    1. Bedankt!

  4. Grote grote proficiat voor dese geweldige prestatie.

    1. Bedankt!

  5. Respect Frank!!!
    Proficiat en bedankt voor de leuke blogs.

    1. Bedankt Diederik!

  6. Niet alleen een fantastische prestatie, ook nog eens een prachtig verslag !
    Beetje laat maar toch : proficiat Frank.
    Toont nog maar eens aan dat voor onze sport enkel superlatieven op z’n plaats zijn …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *