Een achttal weken en evenveel extra kilo’s na Hawaii probeerde ik terug wat gezonde structuur te krijgen in mijn doelloos burgermansbestaan. De drang naar decompressie was over z’n hoogtepunt heen en een nieuwe uitdaging leek mij een verstandige zet om de wintermaanden zonder overdreven fysieke en mentale schade te overbruggen. Gezien een maîtresse mij emotioneel te veel uit evenwicht zou brengen en een gele Lamborghini met gepersonaliseerde nummerplaat niet echt past binnen het budget, was de keuze tussen een welverdiende midlifecrisis en een nieuw sportief doel snel gemaakt. Bij volle bewustzijn en zonder enige verplichting besloot ik in het voorjaar van 2018 eens een marathon te lopen. Op zich misschien dé cliché uitdaging van de naar-zichzelf-op-zoek-zijnde-veertiger, maar mijn verleden als Ironman biedt in deze een geldig excuus.

Onder het motto “road van ne moat kan gin kwoad” overtuigde ik vriend des huizes Dominique Bruneel om me hierbij te begeleiden. Dominique is een sportkenner pur sang en door z’n veelzijdigheid inzetbaar voor elke klus. Zo was hij in het verleden meermaals liveverslaggever bij mijn buitenlandse wedstrijden, zat hij destijds in de volgwagen bij de tijdritten van Loïc, begeleidt hij tegenwoordig Alec bij zijn looptechniektrainingen op de piste en is hij een vaste waarde op elke afterparty. Waar mijn nieuwe coach vooral op hamerde, was dat ik in de voorbereiding ofwel traag ofwel snel moest lopen, niets tussen in. Dominique is duidelijk helemaal mee met zijn tijd en voelt z’n atleten perfect aan. ‘Traag’ is het nieuwe hip en de intensieve intervals op de piste compenseren dan weer mijn onderdrukt verlangen naar die snelle sportwagen.

Zondag 22 april was de grote dag. Iets voor 9u stond ik startklaar op Linkeroever voor wat officieel het voorprogramma van ‘de 10 Miles’ is. Om een 42 km lang verhaal kort te maken, bereikte ik na 3u20min de finish op de Antwerpse Grote Markt. Een tijd waar een beetje marathonloper niet van achterover valt, maar waar ik gezien de omstandigheden (2 weken gedwongen rust in de drukste trainingsperiode en vanaf kilometer 37 serieus moeten afremmen door hevige zenuwpijn in m’n linkerbeen) best tevreden mee was. In elk geval een leuke ervaring, waar je naar Ironmannormen niet zoveel hoeft voor te trainen om toch een redelijk niveau te halen en volop te kunnen genieten van de wedstrijd. Voor herhaling vatbaar!

Maar… nu de loopconditie er toch is en met de zomer in zicht, begint het terug te kittelen. Zeker als je weet dat er in het weekend van 26-27 augustus in Vichy (FR) een halve en een volledige Ironman plaatsvindt, waar zo maar liefst twintig atleten van de Izegemse Triatlonclub, waarvan 5 van Lendeleedse origine, aan de start zullen staan. In plaats van mij die dag in stilte bezig te houden, kan ik zowel meedoen. Eentje voor de fun, zonder intensieve voorbereiding en zonder hoge verwachtingen. Een mens moet iets doen tijdens die lange zomer en ‘Krak van Lendelede’ is nu éénmaal geen fulltime job, wat mijn voorganger ook moge beweren. M’n plechtig aangekondigd sportpensioen – in vloeiend algemeen beschaafd Nederlands – voor de WTV-microfoon in Hawaii wordt bij deze even on hold gezet. Iedereen moet tegenwoordig langer werken en voor sporten zonder doel heb ik toch geen talent. Een grote verrassing voor het thuisfront is deze beslissing niet. Dat ik m’n tijdritbolide niet wou verkopen na Hawaii was al een teken aan de wand van onze fietskelder. Voor de rest ben ik mijn vaderlijke beloftes mooi nagekomen en onze cursus stijldansen was een groot succes, al zeg ik het zelf. Quickstep, tango, chachacha, … u vraagt, wij draaien.

Met minder dan 100 dagen te gaan, is er wel nog werk aan de winkel. Gisteren ben ik voor het eerst in 7 maanden nog eens naar het zwembad geweest. Tot m’n grote verbazing viel het redelijk mee. Voor de outsiders: zwemmen is vooral een technische aangelegenheid en als je niet veel techniek hebt, kan je er ook niet veel verliezen. Elk nadeel heeft z’n voordeel. Maar om vlot 3.8 km te zwemmen, zal ik toch wel nog wat extra baantjes moeten trekken. Ook de fietsconditie is momenteel verre van top, al heeft een memorabel fietsweekje in Italië voor een serieuze sprong voorwaarts gezorgd. Uit respect voor de rest van de groep kan ik hier helaas wel niet verder over uitweiden (omerta), het spijt me. Maar laat dat de pret niet bederven, nu kijk ik er vooral naar uit om de volgende maanden terug meer te trainen en daarna volop te genieten van de EFC-ITC invasie in Vichy. Bij leven en welzijn laat ik achteraf misschien eens weten hoe het geweest is. Prettige zomer!!

 

 

One Comment on “Waardig Ouder Worden

  1. Doe maar.Ge kunt het nog.
    Succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *