Met moeite een paar trainingen nadat ik aankondigde een recreatief verlengstuk te breien aan m’n semi-professioneel triatlonleventje van de laatste 2 jaar, wist ik dat ik mezelf weer eens iets had wijsgemaakt.  “Eentje voor de fun, zonder intensieve voorbereiding en zonder hoge verwachtingen”, hahaha. De competitiemicrobe is blijkbaar een taai beestje… Soit, er bestaan ergere ziektes en na een lange rustperiode had ik er gewoon weer veel zin in. Tussen m’n inschrijving en de Ironman zelf in het Franse Vichy, waren er welgeteld 12 weken om op zoek te gaan naar de juiste vorm (letterlijk en figuurlijk). Niet alleen de voorbereiding was hier mee een stuk korter dan normaal, maar ook het trainingsvolume lag bewust iets lager dan de vorige jaren en het aantal zwoele zomeravonden toevallig iets hoger. Desalniettemin bereikte ik terug een behoorlijk niveau en op vrijdagochtend 24 augustus zakte ik dan ook met vertrouwen af naar het mondaine kuuroord. Voor zij die niet opgelet hebben tijdens de les geschiedenis, nog even meegeven dat Vichy de stad was van waaruit de Franse regering onder leiding van maarschalk Pétain samenwerkte met de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog. ’t Is maar dat je ’t weet, we reizen om te leren😊 . 

Op zaterdag stond de Ironman 70.3 (halve afstand) op het programma, waar maar liefst 21 clubgenoten aan de start stonden. Zalig om dat eens als toeschouwer mee te maken en zo al helemaal in de stemming te komen voor je eigen wedstrijd de dag erop.

Zondag was het dan onze grote dag. Tegen de klok van zes begaf ik me naar de ‘village de départ’ alwaar ik Roy aantrof in opperste staat van concentratie (“wuk doen wiender ier eigenlik…”). Evelyne was zichtbaar meer ontspannen en duidelijk klaar voor haar debuut. Katrien, Xavier en Gianni kwam ik in de massa niet tegen, maar in totaal stonden we wel met zes ITC-ers aan de start en nog eens een veelvoud eigen supporters langs het parcours. Omdat het ernaar uitzag dat de omstandigheden deze keer min of meer perfect zouden zijn (zwemmen met wetsuit, fietsen “sur un parcours roulant” en volgens de plaatselijke meteo niet meer dan 25 graden tijdens het lopen) zou ik van de gelegenheid proberen gebruik te maken om m’n eigen besttijd wat scherper te stellen (10:05 in Almere 2015). Veel had ik niet te verliezen – in tegenstelling tot Hawaii waar ik absoluut de finish wou halen – en daarom besloot ik deze keer vooral meer risico te nemen tijdens het fietsnummer. Dat zou dan de basis moeten worden van een toptijd of een triomfantelijke afgang. Spannend en avontuurlijk!

Om precies 6u50 duiken de eerste atleten het water in en kan het feest echt beginnen. Het zwemmen verloopt vrij vlot en zonder al te veel energieverlies kom ik na 1u en 6min terug aan land. De eerste ster is binnen.

Eens op de fiets vind ik snel het goeie ritme over het glooiende landschap van de Auvergne en tot m’n grote verbazing haal ik constant andere atleten in zonder dat ik m’n benen voel.  Omdat ik deze keer geen wattagemeter ter beschikking heb, hou ik vooral m’n hartslag in de gaten en die zit steeds mooi tegen de bovengrens van m’n vooraf afgebakende zone aan. Na 4u en 48min bereik ik een kwartier sneller dan verwacht de wissel. Waaw, ik wist niet dat ik dat kon!

Het loopparcours bestond uit 4 ronden van 10.5 km langs de oevers van de Allier waarin we ’s morgens hadden gezwommen. Overal staat er veel volk en als je Izegemse supporters tegenkomt, word je telkens luid aangemoedigd wat een enorme boost geeft. Speciale dank in deze aan m’n persoonlijk bevoorradingsteam (Ella, Luca, Pieter, Michiel en Karen) die mij ook letterlijk van energie hebben voorzien, waardoor ik niet te veel moest stoppen in de bevoorradingszones (ik kan namelijk niet zo goed drinken uit een bekertje… als ik loop). Maar een Ironman is geen ponykamp en ondanks de geweldige steun blijft een marathon na een tijdrit van 180 km altijd een beetje sterven. Door wat minder met de handrem op te fietsen (sorry Katrien voor de uitdrukking) gaat het wel vanaf de tweede ronde een stuk moeizamer. Helemaal stilvallen doe ik gelukkig niet en na 3u45min lopen bereik ik de finish in een nieuwe besttijd van 9u 49 min en 12 seconden!

Wedstrijden zijn in triatlon moeilijk te vergelijken en tijden zeggen lang niet alles, maar 10 uur is voor een triatleet wat 3 uur is voor een marathonloper: de magische grens waar je ooit eens wil onderduiken. Dat er nog geen sub-10 op m’n palmares stond – geef het maar toe Segaert – zorgde toch nog steeds voor enige frustratie en bij deze kan ik ook dat doel afvinken. Tot m’n grote vreugde kom ik met een 13e plaats in m’n agegroup (M45-49) en een 97e plaats overall (1388 deelnemers) wel niet in aanmerking voor een ‘Hawaii slot’. Zo hoef ik op maandag niet naar de Awards Ceremony en zal ik op tijd thuis zijn voor de 3e editie van Lendlee Koerse, olé olé.

Pour le petite histoire nog meegeven dat ik met een moyenne van bijna 37 km per uur de 16e fietstijd neerzet van alle deelnemers. Zowaar sneller dan landgenoot en gepatenteerd hardrijder Tim Brydenbach, die tweede werd in het algemeen klassement. Bij deze hoop ik dan ook dat alle twijfels over het vaderschap van mijn 2 oudste zonen definitief van tafel zijn. Of zoals het spreekwoord zegt: “De boom groeit niet ver van de appels”.

Dikke proficiat nog aan alle ITC-ers die op zaterdag en zondag schitterend gepresteerd en geweldig gesupporterd hebben! Het was weer eens de sfeer van de grote dagen. Een speciale vermelding nog voor Ella die de Skalul Feesten links liet liggen om mij hier te komen aanmoedigen, Luca die steeds nuttig tips geeft tijdens de marathon (“beetje in de schaduw lopen, tandje bijsteken papa, …”), Loïc die van achter zijn bureau in Leuven zeker niet heeft kunnen laten van te volgen, Alec die in Oostenrijk zelf een dijk van een Ronde reed en Karen die zoals steeds de menage doet draaien. Bedankt allemaal!!

Hopelijk nog een mooie nazomer en sportief kijk ik nu vooral uit naar het tweede seizoen van ‘Komen Fietsen’. Een concept waarbij zeven welopgevoede jonge mannen uit diverse gewichtscategorieën op zaterdagnamiddag samen fietsen, achteraf een pintje drinken en punten geven op sfeer en gezelligheid. In het voorjaar van 2019 loop ik wellicht terug een marathon en wat de zomer brengt, zien we dan wel weer. Geen grote uitspraken of beloftes meer over Ironmans en pensioentoestanden, want ik verander toch telkens van gedacht. Maar als het lichaam verder mee wil, komt er vroeg of laat zeker nog een vervolg. En wie weet als ik 50, 55 of 60 ben nog eens écht met ambitie 😉.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *