Na mijn debuut vorig jaar in Antwerpen, besefte ik dat ik met een 270e plaats overall waarschijnlijk nooit het podium van een marathon zou halen. Omdat die gedachte me nogal zwaar viel, en ook een beetje omdat de marathon van Utrecht plots van datum veranderde, verzon ik samen met Frederic Goessaert het geweldige plan om gewoon eens een marathon te lopen in Lendelede. In tijden van klimaatopwarming, ecologische voetafdrukken en duurzaamheid hoeft het niet altijd New York, Berlijn of Rotterdam te zijn.

Gezien twee deelnemers aan een massa-evenement wel heel erg weinig is, besloten we voor de gezelligheid toch nog een paar bevriende loopliefhebbers uit te nodigen. We beperkten onze promocampagne tot een mailtje twee weken vooraf, dat enkel mocht worden geforward naar ‘vrienden van vrienden’. Zo waren we min of meer zeker dat de Kipchonge’s en de Kimetto’s van deze wereld niet naar Lendelede zouden afzakken en hielden we de kans reëel om na afloop zelf op het podium te staan. Een beetje manipulatie om je persoonlijke prestatie nog wat grootser te maken kan nooit geen kwaad. 

Met de Ironman van Nice in ‘t verschiet (30 juni), was ik erop gebrand m’n tijd van vorig jaar in Antwerpen (3:20:44) wat scherper te stellen. Fré, die in het verleden al een paar keer stevig onder de 3 uur was gedoken, hoefde zich niet meer te bewijzen en was bereid met de ballon van de 4 uur te lopen. Meteen lag de drempel niet te hoog voor zij die hem wilden vergezellen voor één of meerdere rondjes op ons 10.55 kilometer lang parcours.

Zaterdag 27 april om 12u stipt werd de wedstrijd aan onze voordeur op gang geschoten. Fré kreeg in de eerste ronde het gezelschap van Maaike die zich aan het voorbereiden is op haar triatlonseizoen en ik maakte kennis met Kjell die 3 ronden zou meelopen als training voor de marathon van Torhout. Al snel vonden we een goed tempo (4.30/km), dat me in perfecte omstandigheden naar een tijd van 3:10 zou kunnen brengen. Dominique zette ons per damesfiets zo goed als mogelijk uit de wind en Alec en Luca zorgden onderweg voor de bevoorrading.

De eerste ronde liep vooraan volgens plan. Bij de achtervolgers had Fré al snel door dat 10.5 per uur iets te traag was voor Maaike en gentleman als hij is, paste hij gewillig z’n snelheid aan. Na minder dan een uur zat Maaike haar training erop en nam Ann-Sophie, die weer of geen weer altijd een zonnige indruk op me maakt, de fakkel over voor de volgende 3 ronden.

Intussen verschenen ook Hanne, Karolien en Stijn ten tonele en bleek dat onze organisatie qua aantal deelnemers nu al een geweldig succes was. Ondanks dat hun aanwezigheid mij verblijde, begon tijdens de tweede ronde m’n rechter quadriceps opvallend vroeg tekenen van verval te vertonen. Waar had ik dat nu plots aan te danken? We waren zeker niet aan het forceren en op training overkomt me dat nooit. Ik besefte toen al dat versnellen in het tweede gedeelte er zeker niet zou inzitten – sorry Dominique, weer geen negatieve split – en dat ik al dik tevreden zou mogen zijn als ik niet al té veel zou stilvallen.

Gelukkig versterkte buurman Michael Ohlala de kopgroep bij het ingaan van de derde ronde om het tempo erin te houden. Als we even later Ann-Sophie alleen tegenkomen, ziet het er naar uit dat Fré zijn veertigste marathonkaars wellicht een volgende keer zal moeten uitblazen. Achteraf hoorden we dat hij ’s morgens wat te onstuimig geweest was in het containerpark, met een lichte verrekking tot gevolg. Topsport en huishoudelijke arbeid is duidelijk geen gezonde combinatie.

Bij het laatste keerpunt in de Heulsestraat neemt de typische marathonpijn in mijn geteisterde benen stilaan onaangename proporties aan. Met de nodige aanmoedigingen van Karen, Benjamin, Hilde en Jan, en zonder verdoving vertrekken we zo een laatste keer richting industriepark in Kuurne. Kjell geeft nog steeds geen krimp en in plaats van te stoppen na 3 ronden, besluit hij uit sympathie nog een toertje mee te lopen om in één keer ook zijn besttijd (3:18) te verbeteren. Dominique en Michael zien dat het bij mij niet meer echt vlot gaat, maar ze spelen hun rol van haas en begeleider perfect, waardoor de schade min of meer beperkt blijft. Michiel die graag in mijn blogs wordt vermeld, komt in extremis nog langs om ons een laatste keer te bevoorraden en slaagt zo met brio in z’n opzet. Loïc heeft intussen ook z’n loopschoenen aangetrokken om later aan z’n kinderen te kunnen vertellen dat hij erbij was tijdens die eerste historische editie. Ook de 50 jaar jonge Verlichter Alexander is in het laatste wedstrijd uur aan het lopen geslagen, om zijn aanwezigheid op de après straks te kunnen verantwoorden.

Doordat m’n kuiten in de slotkilometer plots heel fel beginnen te verkrampen, besef ik zonder zin voor overdrijven dat elke stap de laatste kan zijn. Uit respect voor de organisatie blijft Kjell gelukkig netjes bij me en na 3 uur 13 minuten en 20 seconden lopen we samen over de meet van de enige echte Marathon van Lendlee! Maar… de ster van de dag is zonder twijfel Ann-Sophie, die met een brede smile over de finish huppelt en voor het eerst in haar jeugdig bestaan meer dan 30 kilometer heeft gelopen (inclusief de kilometers die ze verloren liep :-). Prachtige prestatie en veelbelovend voor haar debuut op de marathon binnen enkele weken in Stockholm.

Aangezien de IAAF niet op de hoogte was van onze wedstrijd, werd onze eindtijd helaas niet gehomologeerd, maar een podium op een marathon nemen ze je nooit meer af. Na de Wereldbeker tennis in 1997, een tweede tot de verbeelding sprekende topprestatie op mijn stilaan indrukwekkend palmares, waar ik in beperkte kring nog jaren mee zal uitpakken. Bedankt aan alle deelnemers en supporters voor de sfeer, jullie waren geweldig!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *